وزیر امور خارجه ایران که برای شرکت در اجلاس شانگهای و شانگهای پلاس به بیشکک سفر کرده است، گفت کشورهای عضو شانگهای باید مواضع متحدی در برابر تحولات منطقه داشته باشند.
به گزارش ایسنا، سید عباس عراقچی، وزیر امور خارجه کشورمان، با تشریح اهداف ایران از حضور در نشست سران کشورهای عضو سازمان همکاری شانگهای، گفت: طبیعی است که ایران در این نشست، ابتدا به دنبال احقاق حقوق مردم در ارتباط با جنگ و درگیری‌های اخیر باشد.وی افزود: منطقه، منطقه‌ای متلاطم است و کشورهای عضو سازمان همکاری شانگهای باید در خصوص تحولات و شرایط منطقه هم مطلع باشند و هم مواضع درست و متحدی برای مقابله با این شرایط اتخاذ کنند.

رویداد۲۴:«اسکات بسنت» وزیرخزانه داری آمریکا مدعی شد ماموریت فشارهای جدید اقتصادی علیه ایران فروپاشی اقتصاد ایران نیست، بلکه «بر سر عقل آوردن رژیم ایران» است. بسنت روز دوشنبه در نشست وزرای گروه بیست (جی بیست) در شهر «اشویل»ایالت کارولینای شمالی آمریکا مدعی شد: ایران تحریم‌ها را بسیار جدی می‌گیرد و رهبران ایران از وضعیت اقتصادی خود شوکه شده‌اند.او افزود: ما شاهد صف‌های بنزین 3-4  ساعته در ایران هستیم.این مقام آمریکایی که در دولت ترامپ مسئول تشدید فشار اقتصادی بر اقتصاد و مردم ایران است، افزود:« ایران به شدت در حال حمله است زیرا از نظر اقتصادی در حال ضرر است.»او در ادامه گفت: می‌خواهم از اتحادیه اروپا به خاطر حمایتشان از عملیات طرد اقتصادی ایران، تشکر کنم.این قدردانی در حالی است که کشورهای اروپایی سال هاست عملا مراودات تجاری با ایران ندارند.

مجتبی یوسفی عضو سابق هیئت رییسه مجلس شورای اسلامی در جمع خبرنگاران،  طی سخنانی گفت: ما متحد، همدل و یکپارچه در مسیر حل مشکلات کشور گام برمی‌داریم. امروز وقت وحدت برای حل مشکلات اقتصادی مردم است و باید از هرگونه اظهارنظر حاشیه‌ای که موجب نگرانی جامعه می‌شود، پرهیز کنیم.وی با بیان اینکه« بحث‌های سیاسی بی‌فایده و دوگانه‌سازی‌های حاشیه‌ای برای مردم نان و آب نمی شود» افزود: متاسفانه برخی گوششان این توصیه ها را نمی شنود و با مطرح کردن مباحث بیهوده، دل دشمنان کشورمان را خنک می کنند. نماینده مردم اهواز بیان داشت: مردم از ما گشایش اقتصادی و رفاه می خواهند، تقریبا وقتمان تمام است پس خوب است که به جای پرداختن به موضوعات سطح پایین که فلانی چه گفت و از بهمانی مچ‌گیری کنیم، تمام فکر و توان‌مان را برای رفع مشکلات معیشتی ملت صرف کنیم. همین مردمی که بارها و بارها کم کاری و نقصان همه ما را بخشیدند.یوسفی تاکید کرد: امروز وقت اتحاد و همدلی برای خدمت به مردم، به‌ویژه در مسائل اقتصادی است و باید اولویت همه دستگاه‌ها از جمله مجلس، دولت و قوه قضاییه، حل مشکلات معیشتی مردم باشد. 
عضو کمیسیون عمران مجلس گفت: تورم سفره مردم را کوچک کرده و نباید با تصمیم‌های خلق‌الساعه و اظهارنظرهای نگران‌کننده، به جامعه تنش تزریق کنیم.
وی در این باره به اقدام وزارت نفت و شرکت پخش و پالایش در افزایش تولید بنزین به ۱۳۱ میلیون لیتر در روز، اشاره کرد و گفت:  به جای ایجاد نگرانی در مردم، باید با کار مضاعف و تلاش بیشتر، مشکلات را حل کرد، همانگونه که شرکت پخش و پالایش با اقدام بی‌سابقه خود، نشان داد که می‌توان با مدیریت صحیح، گره‌ها را گشود.یوسفی با اشاره به اهمیت جلوگیری از افزایش قیمت‌ها و توجه به معیشت مردم، خاطرنشان کرد: تأکید رهبری بر پرهیز از هرگونه تنش‌آفرینی و حاشیه‌سازی است، امروز بیش از هر زمان دیگری به اتحاد، همدلی و یکپارچگی نیاز داریم تا بتوانیم مشکلات معیشتی مردم را حل کنیم.

حمله آمریکا به دو سکوی پرتاب در جزیره لارک و پاسخ موشکی ایران به پایگاه‌های آمریکایی در اردن، وقفه چند هفته‌ای در درگیری مستقیم تهران و واشنگتن را شکست؛ اتفاقی که نشان می‌دهد راهبرد «فشار اقتصادی بدون جنگ گسترده» هنوز نتوانسته مناقشه بر سر تنگه هرمز را مهار کند و هر دو طرف همچنان در معرض لغزش از یک جنگ فرسایشی به دور تازه‌ای از تشدید نظامی قرار دارند.
رویداد۲۴: ارتش آمریکا با این ادعا که نیرو‌های سپاه در حال آماده‌سازی موشک‌هایی برای پرتاب مین‌های دریایی در تنگه هرمز بودند، دو سکوی پرتاب در جزیره لارک را هدف قرار داد. سنتکام نیز این حمله را اقدامی «محدود و دقیق» برای حفاظت از کشتیرانی توصیف کرده است. اما اهمیت سیاسی حمله بسیار فراتر از دو سکوی پرتاب است. این نخستین حمله علنی و تأییدشده آمریکا به خاک ایران پس از حدود یک ماه وقفه در عملیات نظامی است؛ آن هم درست در شرایطی که دولت دونالد ترامپ تلاش می‌کرد نشان دهد مرحله بعدی فشار علیه تهران، بیش از آنکه نظامی باشد، اقتصادی است.
به بیان دیگر حمله به لارک نشان داد واشنگتن نمی‌تواند میان محاصره اقتصادی و فشار نظامی دیوار کاملاً مشخصی بکشد. هرگاه تنگه هرمز در معرض تهدید قرار گیرد، آمریکا همچنان آماده است از قدرت نظامی برای حفظ مسیر‌های دریایی استفاده کند و همین مسئله می‌تواند بزرگ‌ترین ضعف راهبرد فعلی واشنگتن باشد.
-پاسخ تهران؛ انتخاب اردن برای جلوگیری از برخورد مستقیم؟
ایران در واکنش به حمله اخیر موشک‌های بالستیک را به سمت دو پایگاه آمریکایی در اردن، یعنی ملک حسین و الازرق شلیک کرد. اردن اعلام کرده هشت موشک وارد حریم هوایی این کشور شده و رهگیری شده‌اند. ایران، اما می‌گوید که خسارت سنگین به زیرساخت‌های نظامی و محل استقرار جنگنده‌های آمریکا شده‌اند. نکته مهم‌تر از خسارت حملات تهران، این است که ایران به جای حمله مستقیم به ناو‌ها یا نیرو‌های آمریکایی حاضر در نزدیکی لارک، جغرافیای پاسخ را گسترش داده است.
این انتخاب از یک سو برای ایران امکان نمایش «پاسخ نظامی» را فراهم می‌کند و از سوی دیگر، می‌تواند نوعی تلاش برای مدیریت ریسک برخورد مستقیم با نیرو‌های آمریکایی در خلیج فارس باشد.
البته همین الگو یک خطر جدی دارد، زیرا هرچه دامنه جغرافیایی پاسخ‌ها گسترده‌تر شود، احتمال گرفتار شدن کشور‌های منطقه در جنگ بیشتر خواهد شد. اردن اکنون در کنار امارات و دیگر کشور‌های میزبان نیرو‌های آمریکایی، عملاً بخشی از معادله امنیتی جنگ شده است.
-هرمز؛ اصل ماجرا فقط چند کشتی نیست
مرکز ثقل جنگ ایران و آمریکا اکنون تنگه هرمز است. تنگه‌ای که پیش از جنگ حدود یک‌پنجم نفت و LNG جهان از آن عبور می‌کرد، به اهرم اصلی تهران و همزمان بزرگ‌ترین دغدغه واشنگتن تبدیل شده است. واشنگتن می‌گوید مسیر کشتیرانی را باز نگه داشته و حتی هفته گذشته عملیات مین‌روبی را تکمیل کرده است؛ اما تعداد کشتی‌هایی که عملاً از تنگه عبور می‌کنند همچنان بسیار پایین‌تر از دوره پیش از جنگ است. آسوشیتدپرس به نقل از داده‌های کشتیرانی نوشته که تعداد کشتی‌های قابل مشاهده در روز‌های اخیر به حدود پنج فروند در روز رسیده است.فایننشال‌تایمز نیز در تحلیل خود بر همین تناقض تأکید کرده و نوشته که آمریکا می‌تواند مسیر‌های اصلی را مین‌روبی کند، اما نمی‌تواند به سادگی تضمین کند که ایران دوباره مین‌گذاری نخواهد کرد.
این همان نقطه‌ای است که برتری نظامی آمریکا با محدودیت جغرافیا مواجه می‌شود. تنگه هرمز باریک است، ساحل ایران در مجاورت آن قرار دارد و برای مختل کردن کشتیرانی الزاماً به عملیات بزرگ نظامی نیاز نیست؛ تهدید مین، پهپاد، موشک یا حتی ایجاد ناامنی برای کشتی‌ها می‌تواند هزینه عبور را بالا ببرد؛ بنابراین مسئله فقط این نیست که «چه کسی کنترل هرمز را در دست دارد». مسئله این است که چه کسی می‌تواند عبور امن و پایدار کشتی‌ها را تضمین کند.
-محاصره‌ای که هنوز هرمز را باز نکرده است
دولت ترامپ طی هفته‌های اخیر تلاش کرده فشار اقتصادی را به سلاح اصلی خود تبدیل کند. اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری آمریکا، اعلام کرده تحریم‌های ثانویه جدید احتمالاً به صورت هفتگی اعلام خواهند شد و بانک‌ها در خط مقدم این فشار قرار دارند. واشنگتن حتی تهدید کرده مؤسساتی را که با ایران همکاری مالی می‌کنند، از نظام دلاری کنار بگذارد اما نتیجه فعلی یک پارادوکس است. آمریکا همزمان که می‌خواهد با محاصره دریایی و تحریم‌ها تهران را وادار به عقب‌نشینی کند، برای حفظ همان محاصره ناچار به حضور نظامی گسترده در منطقه است؛ و هر عملیات نظامی آمریکا نیز می‌تواند ایران را به پاسخ وادارد؛ پاسخی که دوباره قیمت انرژی، بیمه کشتی‌ها و ریسک بازار جهانی را افزایش می‌دهد.

تأکید بر وحدت همواره یکی از اصول راهبردی جمهوری اسلامی ایران بوده است. در شرایطی که دشمنان از هر فرصتی برای ضربه زدن به ایران استفاده می‌کنند، حفظ انسجام ملی یک ضرورت است. تجربه اخیر نیز نشان داد که وحدت مردم و مسئولان در کنار قدرت دفاعی ایران، محاسبات آمریکا و رژیم صهیونیستی را با شکست مواجه کرد. بنابراین پرهیز از اختلاف و حفظ انسجام ملی، برای جلوگیری از سوءاستفاده دشمن یک اصل راهبردی است.در نظر داشته باشیم که تأکید بر وحدت موضوع جدیدی نیست و همواره از سوی رهبر معظم انقلاب مورد تأکید بوده است. در مقطع کنونی نیز این تأکید بیشتر برای یادآوری یکی از مهم‌ترین عوامل قدرت ایران است؛ یعنی وحدت مردم و انسجام ساختار سیاسی و دفاعی کشور. اگر دشمن در محاسبات خود شکست خورد، یکی از مهم‌ترین دلایل آن همین انسجام بود و در حال حاضر نیز نشانه‌ای از شکاف تعیین‌کننده در ساختار تصمیم‌گیری کشور دیده نمی‌شود.امروز محور اصلی جامعه ایران، دفاع از ایران، تمامیت ارضی و حاکمیت ملی است. طبیعی است که مانند هر جامعه‌ای دیدگاه‌های متفاوتی درباره مسائل مختلف وجود داشته باشد، اما در برابر تهدید خارجی، این تفاوت دیدگاه‌ها در برابر منافع ملی قرار نمی‌گیرند. استمرار حضور و همراهی مردم در ماه‌های اخیر، خود یکی از مهم‌ترین نشانه‌های این وحدت ملی است.قطعاً هدف اصلی رهبری بر حفظ انسجام ملی، تقویت وحدت و هماهنگی در شرایط حساس کنونی است نه هشدار درباره وجود شکاف در ساختار تصمیم‌گیری.